Opis
Dzielnica Zamkowa (Várnegyed) to otoczona murami część Wzgórza Zamkowego, na budzińskim brzegu Dunaju: średniowieczne królewskie miasto Buda i najstarsza część Budapesztu. Mieszkańcy zajmują jej wnętrze bez przerwy od 1247 roku.
Królowie, sułtani i cesarze chcieli mieć ten wąski grzbiet nad rzeką. Dziś to labirynt uliczek z barokowymi i neoklasycznymi domami, kościołami i małymi muzeami, ciągnący się między Pałacem Królewskim a Kościołem Macieja. Należy do budapeszteńskiego obiektu światowego dziedzictwa, wpisanego przez UNESCO w 1987 roku.
Nie przegap Kościoła Macieja, w którym spoczywa król Bela III, i Baszty Rybackiej, zbudowanej na początku XX wieku, której taras daje panoramę Dunaju i Pesztu. Na południowym krańcu wzgórza Zamek Królewski mieści Galerię Narodową, Budapeszteńskie Muzeum Historyczne i bibliotekę narodową.
Brama Wiedeńska, jedna ze starych bram Budy, jest dziś wejściem do dzielnicy. Z placu Disz widać miasto, a Szpital w Skale, pod wzgórzem, służył jako schron podczas bombardowań i jest dziś wystawą. Kolejka linowo-terenowa łączy wzgórze z Mostem Łańcuchowym.
W bocznych uliczkach kryją się mniejsze muzea, między innymi historii wojskowości, telekomunikacji i medycyny.
Dzielnica powstała w 1247 roku, kiedy król Bela IV zaczął tu budować rezydencję królewską, a wokół niej wyrosło miasto otoczone murami. Za Macieja Korwina, w XV wieku, Buda stała się pierwszym ośrodkiem renesansu na północ od Alp.
Potem przyszło prawie półtora wieku panowania osmańskiego. Turcy pozwolili pałacowi królewskiemu niszczeć i urządzili w nim skład prochu, a podczas wielkiego oblężenia w 1686 roku wyleciał w powietrze. Większość domów przy dzisiejszych ulicach odbudowano potem w stylu barokowym, bo po Osmanach dzielnicę w dużej mierze zasiedlono na nowo.
Królowie, sułtani i cesarze chcieli mieć ten wąski grzbiet nad rzeką. Dziś to labirynt uliczek z barokowymi i neoklasycznymi domami, kościołami i małymi muzeami, ciągnący się między Pałacem Królewskim a Kościołem Macieja. Należy do budapeszteńskiego obiektu światowego dziedzictwa, wpisanego przez UNESCO w 1987 roku.
Nie przegap Kościoła Macieja, w którym spoczywa król Bela III, i Baszty Rybackiej, zbudowanej na początku XX wieku, której taras daje panoramę Dunaju i Pesztu. Na południowym krańcu wzgórza Zamek Królewski mieści Galerię Narodową, Budapeszteńskie Muzeum Historyczne i bibliotekę narodową.
Brama Wiedeńska, jedna ze starych bram Budy, jest dziś wejściem do dzielnicy. Z placu Disz widać miasto, a Szpital w Skale, pod wzgórzem, służył jako schron podczas bombardowań i jest dziś wystawą. Kolejka linowo-terenowa łączy wzgórze z Mostem Łańcuchowym.
W bocznych uliczkach kryją się mniejsze muzea, między innymi historii wojskowości, telekomunikacji i medycyny.
Dzielnica powstała w 1247 roku, kiedy król Bela IV zaczął tu budować rezydencję królewską, a wokół niej wyrosło miasto otoczone murami. Za Macieja Korwina, w XV wieku, Buda stała się pierwszym ośrodkiem renesansu na północ od Alp.
Potem przyszło prawie półtora wieku panowania osmańskiego. Turcy pozwolili pałacowi królewskiemu niszczeć i urządzili w nim skład prochu, a podczas wielkiego oblężenia w 1686 roku wyleciał w powietrze. Większość domów przy dzisiejszych ulicach odbudowano potem w stylu barokowym, bo po Osmanach dzielnicę w dużej mierze zasiedlono na nowo.