Opis
Cytadela to twierdza wieńcząca Wzgórze Gellérta w Budapeszcie: długi kamienny blok na płaskowyżu 235 metrów nad Dunajem. Zbudowano ją nie po to, by trzymać wroga z daleka, jak większość fortec, ale by mieć na oku miasto w dole. Dziś to jeden z najlepszych punktów widokowych w mieście.
Przyjdź tu dla panoramy z jej murów: miasto dookoła, Dunaj i jego osiem mostów. Na wschodnim krańcu kompleksu stoi Pomnik Wolności, wzniesiony w 1947 roku. Wzgórze Gellérta należy do budapeszteńskiego obiektu światowego dziedzictwa, razem ze Wzgórzem Zamkowym i brzegami Dunaju.
Wzdłuż muru od strony rzeki pod gołym niebem stoi niewielka wystawa broni Armii Czerwonej, głównie dział i moździerzy z czasów II wojny światowej. Po latach prac Cytadela została ponownie otwarta w 2026 roku, z parkiem w obrębie starych murów i wystawą o historii Węgier.
Przed twierdzą stało tu obserwatorium. Otwarto je w 1815 roku w obecności trzech monarchów, którzy przybyli do Budy, by podpisać Święte Przymierze. W 1849 roku węgierscy żołnierze ustawili obok niego działa oblężnicze, austriackie armaty odpowiedziały i obserwatorium legło w gruzach.
Twierdza była odpowiedzią Habsburgów na węgierską rewolucję 1848–1849. Zaprojektował ją austriacki inżynier Emmanuel Zitta, a zbudowali węgierscy robotnicy przymusowi. Gotowa była w 1854 roku: mury długie na 220 metrów, szerokie na 60, z miejscem na sześćdziesiąt dział.
Dla Węgrów stała się wręcz symbolem tyranii. Po kompromisie z 1867 roku domagali się jej rozbiórki, ale garnizon opuścił ją dopiero w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku, a miasto było w stanie wykonać tylko symboliczny wyłom nad bramą.
Prawdziwe bitwy przyszły później. Podczas oblężenia w latach 1944–1945 wojska niemieckie i węgierskie urządziły tu bazę przeciwlotniczą, a w 1956 roku wojska sowieckie zajęły wzgórze i ostrzeliwały miasto.
Przyjdź tu dla panoramy z jej murów: miasto dookoła, Dunaj i jego osiem mostów. Na wschodnim krańcu kompleksu stoi Pomnik Wolności, wzniesiony w 1947 roku. Wzgórze Gellérta należy do budapeszteńskiego obiektu światowego dziedzictwa, razem ze Wzgórzem Zamkowym i brzegami Dunaju.
Wzdłuż muru od strony rzeki pod gołym niebem stoi niewielka wystawa broni Armii Czerwonej, głównie dział i moździerzy z czasów II wojny światowej. Po latach prac Cytadela została ponownie otwarta w 2026 roku, z parkiem w obrębie starych murów i wystawą o historii Węgier.
Przed twierdzą stało tu obserwatorium. Otwarto je w 1815 roku w obecności trzech monarchów, którzy przybyli do Budy, by podpisać Święte Przymierze. W 1849 roku węgierscy żołnierze ustawili obok niego działa oblężnicze, austriackie armaty odpowiedziały i obserwatorium legło w gruzach.
Twierdza była odpowiedzią Habsburgów na węgierską rewolucję 1848–1849. Zaprojektował ją austriacki inżynier Emmanuel Zitta, a zbudowali węgierscy robotnicy przymusowi. Gotowa była w 1854 roku: mury długie na 220 metrów, szerokie na 60, z miejscem na sześćdziesiąt dział.
Dla Węgrów stała się wręcz symbolem tyranii. Po kompromisie z 1867 roku domagali się jej rozbiórki, ale garnizon opuścił ją dopiero w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku, a miasto było w stanie wykonać tylko symboliczny wyłom nad bramą.
Prawdziwe bitwy przyszły później. Podczas oblężenia w latach 1944–1945 wojska niemieckie i węgierskie urządziły tu bazę przeciwlotniczą, a w 1956 roku wojska sowieckie zajęły wzgórze i ostrzeliwały miasto.