Opis
Kolejka na Wzgórze Zamkowe (Budavári Sikló) to krótka, stroma kolej, która wspina się na Wzgórze Zamkowe w Budapeszcie, z placu Clarka Ádáma u stóp Mostu Łańcuchowego do pałacu królewskiego w górze. Przejazd trwa około półtorej minuty.
Dwa wagony, Margit i Gellért, są przywiązane do tej samej liny: jeden jedzie w górę, gdy drugi zjeżdża w dół, każdy zabiera 24 pasażerów. Tor ma 95 metrów długości i wznosi się o około 50 metrów, na nachyleniu około 30 stopni.
Nie przegap dwóch kładek nad torem, odbudowanych według pierwotnego projektu, ani widoku na Most Łańcuchowy i Dunaj w czasie jazdy w górę. Kolejka jest częścią panoramy Dunaju wpisanej na listę UNESCO w 1987 roku.
Stacja górna leży na placu św. Jerzego, między pałacem królewskim a Pałacem Sándora. Nawet gdy w 1929 roku do zamku zaczęły jeździć autobusy, turyści nadal przyjeżdżali, a przez siedemdziesiąt pięć lat kolejka kursowała bez kłopotów, aż do wojny.
W 1870 roku w Europie było tylko jedno inne miasto z czymś podobnym: Lyon. Tam Ödön Széchenyi, syn hrabiego Istvána Széchenyiego, zobaczył kolejkę linową i postanowił, że Wzgórze Zamkowe w Budzie też jej potrzebuje.
Budowę rozpoczęto w lipcu 1868 roku, a pierwszy przejazd próbny odbył się 23 października 1869. Budavári Sikló otwarto 2 marca 1870 roku, napędzana była maszyną parową. W 1873 roku przewoziła już 1,5 miliona pasażerów rocznie.
Obie kładki usunięto w 1900 roku, gdy rozbudowano ogród zamkowy. W czasie II wojny światowej wagony i stacje zniszczyły bomby, a pozostałości uprzątnięto.
Plany odbudowy pojawiały się i znikały przez dziesięciolecia, nawet jeden, by zastąpić ją ruchomymi schodami. Od 1975 roku oba końce łączyła linia minibusów, zwana V. Kolejka została wreszcie ponownie otwarta, już elektryczna, 4 czerwca 1986 roku.
Dwa wagony, Margit i Gellért, są przywiązane do tej samej liny: jeden jedzie w górę, gdy drugi zjeżdża w dół, każdy zabiera 24 pasażerów. Tor ma 95 metrów długości i wznosi się o około 50 metrów, na nachyleniu około 30 stopni.
Nie przegap dwóch kładek nad torem, odbudowanych według pierwotnego projektu, ani widoku na Most Łańcuchowy i Dunaj w czasie jazdy w górę. Kolejka jest częścią panoramy Dunaju wpisanej na listę UNESCO w 1987 roku.
Stacja górna leży na placu św. Jerzego, między pałacem królewskim a Pałacem Sándora. Nawet gdy w 1929 roku do zamku zaczęły jeździć autobusy, turyści nadal przyjeżdżali, a przez siedemdziesiąt pięć lat kolejka kursowała bez kłopotów, aż do wojny.
W 1870 roku w Europie było tylko jedno inne miasto z czymś podobnym: Lyon. Tam Ödön Széchenyi, syn hrabiego Istvána Széchenyiego, zobaczył kolejkę linową i postanowił, że Wzgórze Zamkowe w Budzie też jej potrzebuje.
Budowę rozpoczęto w lipcu 1868 roku, a pierwszy przejazd próbny odbył się 23 października 1869. Budavári Sikló otwarto 2 marca 1870 roku, napędzana była maszyną parową. W 1873 roku przewoziła już 1,5 miliona pasażerów rocznie.
Obie kładki usunięto w 1900 roku, gdy rozbudowano ogród zamkowy. W czasie II wojny światowej wagony i stacje zniszczyły bomby, a pozostałości uprzątnięto.
Plany odbudowy pojawiały się i znikały przez dziesięciolecia, nawet jeden, by zastąpić ją ruchomymi schodami. Od 1975 roku oba końce łączyła linia minibusów, zwana V. Kolejka została wreszcie ponownie otwarta, już elektryczna, 4 czerwca 1986 roku.