Opis
Wielka Hala Targowa (Nagyvásárcsarnok) to największy i najstarszy kryty targ Budapesztu, katedra z żelaza i szkła na placu Fővám, tam gdzie kończy się Váci utca, a Most Wolności przechodzi przez Dunaj do Budy. Mieszkańcy robią tu zakupy, a turyści przychodzą tak samo dla budynku, jak dla papryki.
Z zewnątrz pierwsze rzuca się w oczy dach z kolorowych płytek Zsolnay, wyprodukowanych w Peczu, ułożonych we wzory, które lśnią w słoneczny dzień. Brama wejściowa ma neogotycki rys, a w środku stalowa konstrukcja nakrywa około 10 000 metrów kwadratowych stoisk na trzech poziomach.
Parter to prawdziwy targ: owoce i warzywa, mięso, wypieki, słodycze, przyprawy i alkohole. To tu szukaj węgierskich klasyków do zabrania do domu: papryki, butelek wina tokaj, kiełbasy kolbász i salami oraz Túró Rudi, małego batonika z twarożku w czekoladzie.
Na górze wokół hali biegnie antresola z jadłodajniami i stoiskami z pamiątkami. Podziemie jest spokojniejsze: są tu sprzedawcy ryb, kiszonki i kilka wyspecjalizowanych rzeźników.
Hala była największym przedsięwzięciem Károlya Kamermayera, pierwszego burmistrza Budapesztu. O krytych targach mówiło się w mieście od lat 60. XIX wieku, by w szybko rosnącej stolicy sprzedawano wyłącznie skontrolowaną żywność.
Plany ciągnęły się przez dziesięciolecia, zanim halę zbudował architekt Samu Pecz. Kamermayer przeszedł na emeryturę w 1896 roku i wrócił na uroczyste otwarcie 15 lutego 1897 roku.
Miejsce nie zostało wybrane przypadkiem: stał tu dawny skład soli, dlatego jedna z bocznych ulic wciąż nazywa się Sóház, „dom soli”. Państwo oddało działkę miastu w zamian za inną, przy ulicy Alkotmány.
II wojna światowa poważnie zniszczyła targ, który potem przez dziesięciolecia powoli podupadał. Gruntowny remont ruszył w 1991 roku, a hala została ponownie otwarta w 1997 roku z odnowionym dachem z płytek; dwa lata później zdobyła nagrodę FIABCI Prix d'Excellence.
Z zewnątrz pierwsze rzuca się w oczy dach z kolorowych płytek Zsolnay, wyprodukowanych w Peczu, ułożonych we wzory, które lśnią w słoneczny dzień. Brama wejściowa ma neogotycki rys, a w środku stalowa konstrukcja nakrywa około 10 000 metrów kwadratowych stoisk na trzech poziomach.
Parter to prawdziwy targ: owoce i warzywa, mięso, wypieki, słodycze, przyprawy i alkohole. To tu szukaj węgierskich klasyków do zabrania do domu: papryki, butelek wina tokaj, kiełbasy kolbász i salami oraz Túró Rudi, małego batonika z twarożku w czekoladzie.
Na górze wokół hali biegnie antresola z jadłodajniami i stoiskami z pamiątkami. Podziemie jest spokojniejsze: są tu sprzedawcy ryb, kiszonki i kilka wyspecjalizowanych rzeźników.
Hala była największym przedsięwzięciem Károlya Kamermayera, pierwszego burmistrza Budapesztu. O krytych targach mówiło się w mieście od lat 60. XIX wieku, by w szybko rosnącej stolicy sprzedawano wyłącznie skontrolowaną żywność.
Plany ciągnęły się przez dziesięciolecia, zanim halę zbudował architekt Samu Pecz. Kamermayer przeszedł na emeryturę w 1896 roku i wrócił na uroczyste otwarcie 15 lutego 1897 roku.
Miejsce nie zostało wybrane przypadkiem: stał tu dawny skład soli, dlatego jedna z bocznych ulic wciąż nazywa się Sóház, „dom soli”. Państwo oddało działkę miastu w zamian za inną, przy ulicy Alkotmány.
II wojna światowa poważnie zniszczyła targ, który potem przez dziesięciolecia powoli podupadał. Gruntowny remont ruszył w 1991 roku, a hala została ponownie otwarta w 1997 roku z odnowionym dachem z płytek; dwa lata później zdobyła nagrodę FIABCI Prix d'Excellence.