Opis
Termy Széchenyiego to największe kąpielisko lecznicze w Europie, neobarokowy pałac w budapeszteńskim Parku Miejskim, gdzie nawet zimą moczy się w parującej wodzie pod gołym niebem. Mieszkańcy nazywają je „Szecska”, a z 18 basenami jest to największy kompleks kąpielowy w mieście.
Gwiazdą jest dziedziniec z basenami zewnętrznymi, trzema ułożonymi w półkole.
Pośrodku jest basen pływacki, o temperaturze 26–28 °C, gdzie pływa się w kółko, a czepek jest obowiązkowy. Po obu stronach leżą basen termalny o temperaturze 38 °C, do siedzenia i pogawędek, oraz basen przygód z kanałem z prądem, dyszami i podwodnymi bąbelkami. W ciepłej wodzie niektórzy stali bywalcy grają nawet w szachy.
W środku kryte hale termalne to labirynt 15 basenów o temperaturze od 18 do 40 °C, z saunami i łaźniami parowymi. Woda jest motywem całego wystroju: morskie stworzenia, muszle, ryby i syreny zdobią kandelabry, kapitele i kafle.
Najbogaciej zdobiona jest sala pod kopułą, z trytonami, łabędziami i delfinami, fontanną z centaurem, mozaikami Zsigmonda Vajdy, bogiem słońca Heliosem na szczycie i witrażami Miksy Rótha z kąpielowymi scenami z kultury greckiej, rzymskiej, wschodniej i egipskiej.
Wszystko zaczęło się od dziury w ziemi. W latach 60. i 70. XIX wieku inżynier Vilmos Zsigmondy wywiercił otwór na głębokość prawie kilometra pod parkiem i natrafił na wodę o temperaturze 74 °C. Drugi odwiert, wykonany w latach 30. XX wieku na głębokość ponad 1200 metrów, dał wodę o temperaturze 77 °C, dość, by napełnić baseny i ogrzać cały budynek.
Architekt Győző Czigler pracował nad projektem ponad dwadzieścia lat, ale zmarł w 1905 roku, zanim ruszyła budowa.
W czasie planowania nazywano je po prostu „Kąpieliskiem Artezyjskim”; otwarto je w czerwcu 1913 roku pod imieniem Istvána Széchenyiego, a w pierwszym roku przyszło ponad 200 000 kąpiących się.
Skrzydło z basenami zewnętrznymi dobudowano w 1927 roku, a w czasie II wojny światowej oblężenie Budapesztu zniszczyło około jednej piątej budynku. Pełna renowacja, łącznie z salą pod kopułą, trwała od 1999 do 2009 roku.
Korzysta na tym też jeden z sąsiadów: hipopotam z pobliskiego zoo podobno dostaje wodę z jednego ze źródeł kąpieliska, bo jej skład chemiczny przypomina wodę Nilu.
Koniecznie zobacz
• Baseny zewnętrzne.
• Salę pod kopułą.
• Kryte hale termalne.
Czy wiesz, że…?
• Woda jest bogata w wapń, magnez i siarczany i polecana przy dolegliwościach stawów.
• Z drugiego odwiertu wypływa każdego dnia ponad 6 milionów litrów gorącej wody.
Gwiazdą jest dziedziniec z basenami zewnętrznymi, trzema ułożonymi w półkole.
Pośrodku jest basen pływacki, o temperaturze 26–28 °C, gdzie pływa się w kółko, a czepek jest obowiązkowy. Po obu stronach leżą basen termalny o temperaturze 38 °C, do siedzenia i pogawędek, oraz basen przygód z kanałem z prądem, dyszami i podwodnymi bąbelkami. W ciepłej wodzie niektórzy stali bywalcy grają nawet w szachy.
W środku kryte hale termalne to labirynt 15 basenów o temperaturze od 18 do 40 °C, z saunami i łaźniami parowymi. Woda jest motywem całego wystroju: morskie stworzenia, muszle, ryby i syreny zdobią kandelabry, kapitele i kafle.
Najbogaciej zdobiona jest sala pod kopułą, z trytonami, łabędziami i delfinami, fontanną z centaurem, mozaikami Zsigmonda Vajdy, bogiem słońca Heliosem na szczycie i witrażami Miksy Rótha z kąpielowymi scenami z kultury greckiej, rzymskiej, wschodniej i egipskiej.
Wszystko zaczęło się od dziury w ziemi. W latach 60. i 70. XIX wieku inżynier Vilmos Zsigmondy wywiercił otwór na głębokość prawie kilometra pod parkiem i natrafił na wodę o temperaturze 74 °C. Drugi odwiert, wykonany w latach 30. XX wieku na głębokość ponad 1200 metrów, dał wodę o temperaturze 77 °C, dość, by napełnić baseny i ogrzać cały budynek.
Architekt Győző Czigler pracował nad projektem ponad dwadzieścia lat, ale zmarł w 1905 roku, zanim ruszyła budowa.
W czasie planowania nazywano je po prostu „Kąpieliskiem Artezyjskim”; otwarto je w czerwcu 1913 roku pod imieniem Istvána Széchenyiego, a w pierwszym roku przyszło ponad 200 000 kąpiących się.
Skrzydło z basenami zewnętrznymi dobudowano w 1927 roku, a w czasie II wojny światowej oblężenie Budapesztu zniszczyło około jednej piątej budynku. Pełna renowacja, łącznie z salą pod kopułą, trwała od 1999 do 2009 roku.
Korzysta na tym też jeden z sąsiadów: hipopotam z pobliskiego zoo podobno dostaje wodę z jednego ze źródeł kąpieliska, bo jej skład chemiczny przypomina wodę Nilu.
Koniecznie zobacz
• Baseny zewnętrzne.
• Salę pod kopułą.
• Kryte hale termalne.
Czy wiesz, że…?
• Woda jest bogata w wapń, magnez i siarczany i polecana przy dolegliwościach stawów.
• Z drugiego odwiertu wypływa każdego dnia ponad 6 milionów litrów gorącej wody.